15 augustus ging het echt niet meer. Ik sliep te weinig en mama en papa daardoor ook. Daarom gingen we naar de huisarts. Die had de afspraak goed voorbereid en ook met het consultatiebureau contact gehad. Conclusie: niet al te lang nog zelf blijven aanklooien, maar naar de kinderarts. Die besloot dat het beter was om me even in het ziekenhuis te laten slapen. Soms helpt dat om beter in het ritme te komen. Dat betekende ook dat ze mij af en toe wel 5 minuten lieten huilen, om te kijken of ik dan wel vanzelf in slaap zou vallen. Wat denk je zelf????

Verder waren ze wel heel lief voor me in het Diak, hoor. Maar papa en mama voelden zich een beetje schuldig als ik de volgende ochtend hees van het huilen was. Gelukkig mocht ik overdag wel met hen knuffelen!

De kinderartsen van het Diak kwamen er niet helemaal uit wat er met mij mis was en dachten dat er misschien wel iets met mijn hersenen aan de hand zou kunnen zijn. Daarom zijn we verhuisd naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis.

Eerst kreeg ik nog wel een slangetje door mijn neus voor de voeding. Ik verslikte me een paar keer toen de logopediste meekeek bij het flesje. In het WKZ heeft de KNO-arts ook nog een keer meegekeken terwijl ik een paar slokjes nam. Daarbij bleek dat mijn slikreflex niet goed is en dat ik waarschijnlijk altijd via de sonde gevoed moet blijven worden.