Vanuit het Diakonessenhuis gingen we naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis voor verder onderzoek. Een vierpersoonskamer is wel even wennen. Misschien maar wat lawaai maken vannacht, dan krijgen we vast wel een eenpersoonskamer.

Hier begonnen we met een nieuw EEG. Weer al die plakkers op mijn hoofd. Dit keer bleek er wel epilepsie op te zien, precies tijdens die gekke oogbewegingen. Nu moest er ook bloed onderzocht worden en kreeg ik een infuus voor epilepsiemedicatie. Blijkbaar ben ik moeilijk te prikken, dus gebeurde het uiteindelijk onder verdoving op de operatiekamer.

Een dag later mocht ik in het MRI-apparaat, eigenlijk hoopte ik er op dat daar iets op te zien zou zijn dat behandelbaar is. Zo niet, dan blijft er een categorie ziektes over die niet zo fijn zijn. Wat een teringherrie maakt zo’n apparaat trouwens. (Volgens papa is er geen beter woord om dit geluid te omschrijven 😊).

Uit de MRI bleek dat er witte stof afwijkingen waren in mijn hersenen en dat blijkt te passen bij een categorie ziektes die we eigenlijk nog niet helemaal bedacht hadden en die nog erger is dan we hadden kunnen vermoeden…

@Facebook: het was best gezellig met papa en mama, maar jullie suggestie vind ik toch niet helemaal toepasselijk: